Азамати Саъдӣ
Адабиёти форсӣ
“Саъдӣ шеъре дорад дар тавҳид, ки мегӯяд:
Аз дари бахшандагиву банданавозӣ,
Мурғи ҳаворо насибу моҳии дарё.
Ин шеърро мешавад ҳамин тавр хонд, ки маънояш ин мешавад: Худованд ончунон бахшанда ва банданавозе аст, ки барои инсон мурғи ҳаворо насиб карда ва моҳии дарёро. Дар ин ваҷҳ “банда” ихтисос ба инсон дорад; яъне Худо рӯзии ин мавҷуди хокӣ ва барриро, ҳам аз ҳаво қарор дода ва ҳам аз дарё.
Ҳамин шеър мумкин аст ба ин сурат хонда шавад:
Мурғи ҳаворо насиби моҳии дарё.
Яъне Худо ҳайвони ҳавоиро насиби ҳайвоне, ки дар дарё зиндагӣ мекунад қарор медиҳад.
Ҳамчунин мешавад ин тавр хонд:
Мурғи ҳаворо насиб моҳии дарё.
Яъне моҳии дарёро насиби мурғи ҳаво карда.
Ва низ мешавад ин тавр хонд:
Мурғ ҳаворо насибу моҳӣ дарё.
Яъне насиби мурғ ҳаворо кардааст ва насиби моҳӣ дарёро.
Ва низ ин тавр:
Мурғ ҳаворо насибу моҳии дарё.
Яъне мурғ, ҳам ҳаво насибаш шуда ва ҳам моҳии дарё.
Ва низ ин тавр:
Мурғи ҳаворо насиби моҳиву дарё.
Яъне мурғи ҳаво ва дарёро насиби моҳӣ кардааст.
Ҳамаи ин маонӣ метавонад дар они воҳид дуруст ва саҳеҳ бошад…”
(Муртазо Мутаҳҳарӣ, Ошноӣ бо Қуръон)
Қаламонлайн
