Хоҳиши Масеҳ аз ҳавориюн
Достонҳои омӯзанда
Исо алайҳис-салом ба Ҳавориюн гуфт:
— Ман хоҳиш ва ҳоҷате дорам, агар қавл медиҳед онро бароваред, бигӯям.
Ҳавориюн гуфтанд:
— Ҳар чи амр кунӣ, итоат мекунем.
Исо аз ҷо ҳаракат кард ва поҳои яко-яки онҳоро шуст. Ҳавориюн дар худ эҳсоси нороҳатӣ мекарданд, вале чун қавл дода буданд хоҳиши Исоро бипазиранд, таслим шуданд ва Исо пойи ҳамаро шуст. Ҳамин ки кор ба анҷом расид, Ҳавориюн гуфтанд:
— Ту муаллими мо ҳастӣ, шоиста ин буд, ки мо пойи туро мешустем, на ту пойи моро.
Исо фармуд:
— Ин корро кардам барои ин ки ба шумо бифаҳмонам, ки аз ҳамаи мардум сазовортар ба ин, ки хидмати мардумро ба ӯҳда бигирад, олим аст. Ин корро кардам, то тавозӯъ карда бошам ва шумо дарси тавозӯъро фаро гиред ва баъд аз ман, ки ӯҳдадори таълиму иршоди мардум мешавед, роҳу равиши худро тавозӯъ ва хидмати халқ қарор диҳед. Асосан, ҳикмат дар заминаи тавозӯъ рушд мекунад, на дар заминаи такаббур, ҳамон гуна, ки гиёҳ дар замини нарми дашт мерӯяд, на дар замини сахти кӯҳистон.
(Манбаъ: Достони Ростон)
Қаламонлайн
qalamonline.net
