Мабонии фалсафии ваҳдат
Ваҳдат дар баёни шаҳид Оятуллоҳ Хоманаӣ
Дар баёни Оятуллоҳ Хоманаӣ, ваҳдат ба маънои “гирд омадани соҳибони салиқаҳо ва равишҳои гуногун бар гирди меҳвари ислом” мебошад.
Ваҳдат ба қавли эшон, “набудани тафриқа, нифоқ, даргирӣ ва кашмакаш” аст.
Оятуллоҳ Хоманаӣ мабонии фалсафии ваҳдатро ин гуна баён медорад:
Бинои тавҳид, ки мабнои фикрӣ ва эътиқодӣ ва иҷтимоӣ ва илмии мост дар Ваҳдат аст.
Дар ҷомеае, ки бар мабнои ширк бино шуда бошад, табақоти инсон ҳам ҷудо ва бегона аз якдигар аст. Дар ҷомеаи тавҳидӣ, ки вақте мабдаъ ва соҳиби ҳастӣ ва султони олам вуҷуд ва ҳай ва қайюм ва қоҳире, ки ҳамаи ҳаракот ва падидаҳои олам марҳуни ирода ва қудрати ӯ мебошад, яке аст, инсонҳо бо якдигар хешованданданд; чун ба он Худо васланд, ба як ҷо муттасиланд ва аз як ҷо мадад ва кӯмак мегиранд. Вилоят ҳам аънояш ҳамин аст. Видоят, яъне пайванд ва иртиботи танго-танг ва мустаҳкам ва ғайриқобили инфисол ва инфикоко. Ҷомеаи исломӣ, ки дорои вилоят аст, яъне ҳамаи аҷзои он ба якдигар ва ба он меҳвар ва маркази ин ҷомеа, яъне валӣ муттасил аст. Лозимаи ҳамин иртибот ва иттисол аст, ки ҷомеаи исломӣ дар даруни худ яке аст ва муттаҳиу муттасил ба ҳам аст ва дар берун низ аҷзои мусоиди худро ҷазб мекунад.
Қаламонлайн
