Ваҳдат дар баёни шаҳид Оятуллоҳ Хоманаӣ
“Иттиҳоди мусалмонон як фаризаи қатъии қуръонист.
Ин як чизи дилбихоҳ нест. Инро ба унвони як вазифа бояд нигоҳ кунем.
Қуръон дастур додааст:
وَاعتَصِموا بِحَبلِ اللهِ جَمیعًا وَلا تَفَرَّقوا
((“Ва ҳамагӣ ба ресмони илоҳӣ чанг бизанед ва пароканда нашавед!” – сураи Оли Имрон, ояти 103))
Яъне ҳатто дар эътисом ба ҳаблиллоҳ ҳам бо иҷмоъ бояд ин корро анҷом бидиҳед.
وَاعتَصِموا بِحَبلِ اللهِ جَمیعًا وَلا تَفَرَّقوا
Ин амр аст.
Чаро мо инро ба як амри ахлоқӣ табдил мекунем? Ин як дастур аст! Як ҳукм аст, ки бояд бар тибқи он амал кард.
Ва ҳамчунин оёти мутааддиди дигаре ки дар Қуръон ҳаст, мисли ояти:
وَ لا تَنازَعوا فَتَفشَلوا وَ تَذهَبَ ریحُکُم
((“Ва ҳаргиз роҳи ихтилоф ва танозуъро напӯед, ки дар асари тафриқа тарснок ва заиф шуда ва қудрат ва азамати шумо нобуд хоҳад шуд” – сураи Анфол, ояти 46))
Ин як нукта, ки ин як фариза аст”.
Қаламонлайн
